Daar zijn we weer. Na een lange en hete zomerstop wordt het weer tijd om de stramme spieren en ledematen in beweging te brengen. Want het was al weer een tijdje geleden dat we de wei in kwamen en gingen ook nu, zoals normaal gesproken gebruikelijk, zonder enige voorbereiding de uitdaging aan van een eerste competitiewedstrijd.
Vorig seizoen speelden we nog een bekerwedstrijd vooraf, maar liever doen we dat niet. De kans op nog meer wedstrijden dan de gebruikelijke competitiewedstrijden vindt een groot deel van onze selectie overbodig. En met onze jarenlange ervaring weten we de bal ook zonder oefenwedstrijd wel van voet naar voet te laten gaan. Daarom vond ruim 65 procent van de selectie een oefenwedstrijd tegen Omlandia niet nodig en werden de Ten Boersters afgezegd. Ik had de verwachting dat iedereen wel blij zou zijn om eindelijk weer eens wat anders te doen dan winkelen, tuinieren, klussen of bij de vrouw op de bank zitten. Dat bleek toch iets anders.
Tijdens de zomerstop was het rustig op de app. Af en toe kwamen er felicitaties voorbij als er weer iemand jarig was of werd er gediscussieerd over het wel of niet toedienen van MCPA of het ingezaaide veld. Ik had er nog nooit van gehoord en we zijn er nog steeds niet achter of het nu wel of geen gif is. En natuurlijk de filmpjes en plaatjes kwamen weer voorbij die je beter niet aan je kinderen kunt laten zien.
Technisch directeur Hovius gaf eerder aan dat hij in opleiding was gegaan, toen bleek dat Stedum 3 dit seizoen over meer dan 20 spelers zou beschikken. Het kom nu echt aan op zijn management skills, want hoe ga je om met teleurgestelde voetballers die óf een zaterdagje mogen overslaan óf op de reservebank moeten plaatsnemen. Waar we eerdere jaren bouwden op spelers die er iedere week zo’n beetje waren, nu heeft hij zelfs keuze voor het samenstellen van zijn selectie. Het zorgt er ook voor dat eenieder scherp is, want de concurrentie is hevig. Wat dat betreft is het wel jammer dat gedurende de transfermarkt geen keeper binnen is geharkt, dus Boelie zal verzekerd zijn van een basisplaats. Nu maar hopen dat hij niet gaat verzwakken of naast zijn schoenen gaat lopen, want er lopen uiteraard nog voldoende transfervrije doelmannen rond.
Op donderdag 18 spelers op papier. Reden voor een paar spelers om wegens uiteenlopende redenen alsnog af te zeggen. Hans en Johan (zit ie eindelijk in de groepsapp komt ie niet) waren fysiek niet in orde, Hergen zou zich in de derde helft wel melden.
Gedurende de week voorafgaand aan de wedstrijd liet voorzitter en tevens vaste scheidsrechter P.B. Slager weten niet in staat te zijn om dit duel in goede banen te leiden. Hij was geblesseerd gaf hij aan. Het eerste wat je dan denkt: hoe kan iemand in de zomerstop geblesseerd raken? Was hij te fanatiek geweest tijdens een potje beachvoetbal op het strand van Ameland? Was hij wellicht van de fiets gevallen? Uitgegleden onder de douche wellicht? Niets van dat was waar. Als boer heb je namelijk te maken met meerdere bedrijfsrisico’s en één daarvan is de koe. Want al zien ze er nog zo schattig uit in de wei, zo gedragen ze zich niet altijd is gebleken. Onze voorzitter en tevens vaste scheidsrechter bleek een trap te hebben gekregen van een ietwat enthousiaste koe en schijnt daardoor fysieke schade te hebben opgelopen. Nu kan je als leidinggevende een niet functionerende of agressieve medewerker de deur wijzen, ik vraag me af wat er met de koe is gebeurd. Of is het net zoals je beste speler die wekelijks drie keer scoort maar zich niet aan het groepsproces houdt? Die stel je gewoon op. Als deze koe de meeste melk levert zal onze voorzitter en tevens vaste scheidsrechter over zijn hart hebben gestreken en de koe niet vroegtijdig richting slachtbank hebben getransfereerd. Wij wensen hem veel beterschap en hopen op een spoedig herstel.
En dat is niet zonder reden. Want er was geen vervangende arbiter beschikbaar. Technisch directeur Hovius klom in de app en had twee opties: Clown of ik moest fluiten. Clown stelde voor om beide drie kwartier te fluiten en drie kwartier te voetballen. Opzich mooi gevonden, maar ik zag alleen maar gevaren. Wat als ik de eerste helft drie strafschoppen zou geven in het voordeel van onze eigen ploeg? Dan waren mijn benen gedurende de tweede helft een doelwit. Of wat als ik nog vol adrenaline zou zitten en daarna moest fluiten? Dat zou ook niet goedkomen. Ik ging richting zolder om te kijken of ik nog ergens een scheidsrechter tenue had vanuit het verleden. Helaas, alles weg gedaan maar geen reden om niet te kunnen fluiten. In de tussentijd nog andere alternatieven benaderd zoals oud-Steemer Hans Bulthuis en oud-scheidsrechter betaald voetbal Siemen Mulder (geen familie voor zover we weten). Beide bleken niet beschikbaar. Gelukkig hing er nog een scheidsrechtersshirt in de bestuurskamer, twee maten te groot maar het leek tenminste ergens op. We konden beginnen, gelukkig was Hergen alsnog op komen draven.
Tegenstander was Meedhuizen 3, net als ons een mix van hele oude mannen en niet meer zulke jongen mannen zullen we maar zeggen. We treffen elkaar al een aantal seizoenen, veelal succesvol vanuit ons oogpunt. Maar je weet maar nooit hoe een eerste wedstrijd verloopt.
Als arbiter beleef je de wedstrijd toch iets anders dan als medespeler. Het spel was onrustig, veel te snel werden de voorwaartsen gezocht en het werd de scheidsrechter niet altijd even makkelijk gemaakt door onkunde. Niet door onwil of het bewust neerhalen van een tegenstander, maar steeds een tel te laat waardoor iemand schijnbaar hard onderuit werd gehaald. Gelukkig viel dat wel mee, maar het was maar weer eens de bevestiging dat we daadwerkelijk in de kelderklasse mee doen.
Meedhuizen verdedigde pittig maar fair, had twee spitsen van buitenlandse komaf die veelvuldig werden gezocht maar onze verdediging stond als een huis. Het middenveld gaf, maar kreeg ook veel ruimte. Er ontstond een open duel waarin Stedum meer balbezit had maar lange tijd niet gevaarlijk kon worden. Totdat Bardje Dekker zich wat nadrukkelijker ging bemoeien met het spel. Dekker dook op in het vijandelijk strafschopgebied, kreeg de bal voor zijn voeten en met een ietwat vreemd schot belandde de bal via de rug van Siebrand in het doel. Siebrand lag zo’n beetje op de doellijn, dus ik dacht aan buitenspel. Maar mijn assistent vlagde niet en ook Meedhuizen vond het wel prima dus ze konden gaan aftrappen. Dekker leek vleugels te hebben gekregen, want even later gebeurde er iets wat normaal op zijn verjaardag gebeurt. Hij scoorde nogmaals en vraag niet hoe. Als linkermiddenvelder drong hij het strafschopgebied binnen, kapte naar binnen en met zijn rechter been schoot hij de bal met een prachtige boog over en langs de kansloze keeper. “Wissel!” werd direct geroepen, stoppen op je hoogtepunt.
De tweede helft begon in de regen en met een aantal verse krachten. Jaap, Jacco, Gert en Hergen kwamen binnen de lijnen. Het spel bleef onrustig, lompe overtredingen bleven gemaakt worden, maar de voorsprong werd wel uitgebreid. Siebrand, Jaap (scoren bij je debuut, lekker man!) en Opa wisten te scoren. De laatste vanuit een strafschop nadat Gert plat gelegd werd. Dat hij al riep voordat hij lag werd voorlief genomen. En dus leek Boelie de nul te houden. Het scorebord gaf echter 89 minuten aan, dus nog even door laten spelen. En net in die ene minuut scoorde Meedhuizen de eretreffer. Uitslag: 5-1.
Tevreden gezichten na afloop, ik spoedde me snel richting kleedkamer 1 om onderdeel van het feestgedruis te zijn. Gelukkig niet te veel commentaar op de leiding, een lekker biertje en goede muziek. Dat is wat we de afgelopen maanden gemist hebben.
Volgende week Poolster 3 uit, de koploper. Won met ruime cijfers van NEC Delfzijl en dus direct al een mooie kraker op het programma. Benieuwd wie onze technisch directeur thuis gaat laten……
