De eerste twee wedstrijden van het seizoen zitten er al weer op voor de mannen van Steem drei. Wat keken we allemaal uit naar dit seizoen. Een competitie met louter 35-plussers. Zouden we dan eindelijk weer rustig het balletje rond kunnen laten gaan? Na een paar seizoen tegen jeugdige tegenstanders te spelen waren we daar wel aan toe. Maar het valt wat tegen tot nu toe.
De eerste wedstrijd van het seizoen werd gespeeld in Zeerijp tegen grote bekende De Fivel 3. Ook zij hebben de stap gezet naar een competitie van 8 teams, welke in onderling overleg tussen de clubs is samengesteld. Bij het betreden van de prachtige grasmat in Riep (als we écht kritisch moeten zijn, het gras had nog wel iets korter gekund), viel ons direct al op dat een aantal spelers van het andere Oranje óf te jong was voor een 35+ klasse, óf smeerseltjes gebruikt om er een stuk jonger uit te zien. Het eerste was het geval, maar eerst maar eens afwachten of het viertal überhaupt wel kon voetballen. Dat viel, vanuit ons oogpunt, wat tegen.
We hebben sinds dit seizoen een aantal nieuwe sterspelers toegevoegd aan de selectie. Dat moest ook wel, want de afgelopen jaren waren we wat uitgedund als het om het aantal beschikbare spelers gaat. Het jammere was dat twee spelers direct verstek moesten laten gaan, Gert Jan en Maurice waren wél van de partij. Al hebben we maar kort van de capriolen van Maurice kunnen genieten deze middag, hij hield het al vrij snel voor gezien. Omdat de tegenstander van Steem twei op het laatste moment had afgezegd i.v.m. familieomstandigheden, konden we wat oude rotten uit dat team overhevelen. En zo stond er toch een ruime selectie klaar om de strijd aan te gaan.
We begonnen de wedstrijd voortvarend, dat wil zeggen: aanvallend. En we kregen direct een aantal opgelegde kansen om de score te openen. Eerst was het Lorenzo die het zijnet raakte, later ging Hendrik vrolijk door met waar hij vorig seizoen gebleven was: kansen om zeep helpen. We kunnen inmiddels concluderen dat dit, naast bier drinken, toch wel zijn grootste kwaliteit is binnen ons team. Eenieder wordt gewaardeerd voor zijn talenten binnen onze gelederen, maar deze begint zo langzamerhand wel wat twijfels op te leveren.
Persoonlijk had ik het gevoel dat we deze middag wel eens als winnaar van het veld konden stappen. Want het eerst kwartier werd er lekker getikt en leek het alsof er helemaal geen zomerstop was geweest. Dat gevoel kon na dat kwartier in de ijskast, want toen begon de uitzending van een één of andere slapstickfilm. We kunnen blij zijn, want er zijn geen beelden van.
Johan besloot de show te openen met een terugspeelbal die eerder deed denken aan een zacht tikkie richting een peuter dan een strakke bal naar achteren. Joe dacht: “Die bal kan nóg korter!” en tikte hem met chirurgische precisie in de richting van… tja, wie eigenlijk? In ieder geval niet Boelos, want die stond erbij alsof hij net een verkeersbord probeerde te lezen.
De jonge spits van de Fivel rook zijn kans, zette een soort glijpartij in die we normaal alleen zien bij de schaatsbaan, en gleed de bal nét voor de doellijn over de streep: 0-1. Het leek meer op curling dan voetbal, maar het telde gewoon.
Ondanks de tegenvaller deden we een poging om de wedstrijd weer naar ons toe te trekken en kregen daar wederom de nodige mogelijkheden voor. Allen zonder het gewenste resultaat.
En toen ging het ineens rap, want binnen de kortste klap stond het 3-0 voor de thuisploeg. Eén van de doelpunten kunnen we nog beschrijven als een prima ingeschoten bal, de andere paste precies in de omschrijving zoals het eerste doelpunt viel: een cadeautje.
En toen kwam het pièce de résistance: de 4-0. Een bal die normaal gesproken zelfs door een oma met breinaalden veilig gepakt zou worden, gleed door de handen van Boelie alsof hij een stukje zeep probeerde te vangen onder de douche.
De schuld? Zijn gloednieuwe handschoenen. Je kon aan alles zien dat hij die ochtend nog trots voor de spiegel had gestaan: glimmend, strak, alsof hij op het punt stond auditie te doen voor een reclame van keepersmerken. Alleen jammer dat die handschoenen blijkbaar uit de categorie “Teflon Edition” kwamen. Want elke bal die hij aanraakte veranderde spontaan in een ontsnapte gladde paling.
De aanwezigen in Riep wisten niet of ze moesten juichen of lachen. Boelie keek ondertussen naar zijn handschoenen alsof ze hem persoonlijk verraden hadden. Maar laten we eerlijk zijn: het was niet de schuld van Boelie dat we met 4-0 achterstonden. Nee, de voorwaartsen hadden er gewoon voor moeten zorgen dat wij óók minimaal vier keer scoorden. Dan was die gladde paling-ballenvalpartij hooguit een komisch detail in een knotsgekke 4-4 tussenstand geweest. In plaats daarvan leek het meer op een circusact met één clown (Boelie, want onze echte Clown was nog afwezig) in de spotlights en een hele groep figuranten (onze aanval) die hun tekst waren vergeten. Een vrije trap van ondergetekende was nog wel het dieptepunt van deze eerste helft.
In de rust was het René die de show stal. Terwijl de rest van ons zich tegoed deed aan een bekertje sterke thee, leek het of René de Mount Everest zonder zuurstof had beklommen. Hij ging aan het zuurstof alsof hij net een Tour de France-etappe had gereden in plaats van 45 minuten achter zijn tegenstander had aan gehobbeld. Laten we eerlijk zijn: het had zelfs zijn zoon kunnen zijn.
Maar karakter, dat heeft ‘ie. Waar een ander na zo’n medische interventie het ziekenhuis had opgezocht of ten minste de derde helft in de kantine, verscheen René doodleuk weer bij de aftrap van de tweede helft. Wankelend misschien, happend naar adem alsof hij auditie deed voor een rol als oude locomotief in Thomas de Trein, maar hij stond er.
Alsof de comedyshow nog niet compleet was, kwam invaller Jan Spijk het veld in. Je hoopt dan altijd op een frisse wind, een vonk, een spelverdeler die het tij keert. Maar nee, Jan besloot zijn entree kracht bij te zetten met een glorieus stukje balverlies.
De tegenstander in persoon van Marko v/d Ploeg, bedankte vriendelijk, sprintte richting ons doel en binnen drie tellen lag de bal achter Boelie: 5-0. Je zou verwachten dat Jan even schuldbewust naar de grond keek, of zijn excuses mompelde met een “mijn fout, jongens”. Dat zou een uniek moment zijn geweest. Maar nee, Jan draaide zich om, stak z’n armen in de lucht en begon de verdediging de les te lezen alsof híj de onschuldige toeschouwer was.
Het was een meesterlijk staaltje toneelspel: eerst zelf de bananenschil op het veld gooien, er vervolgens op uitglijden, en daarna boos worden op de rest dat ze niet hadden gewaarschuwd. Als dit voetbal niet werkt, kan Jan altijd nog een carrière als politicus overwegen. Uiteindelijk heeft het wel geleid aan een oproep voor het 1e elftal, een week later.
En toen, bij een 7-0 achterstand, gebeurde het wonder: Johan mocht aanleggen voor een vrije trap. Iedereen hield de adem in na de vrije trap van de eerste helft – niet omdat we een doelpunt verwachtten, maar omdat we dachten: “Als deze maar niet in de bosjes belandt.”
De bal vloog richting doel, maar niet met zo’n dodelijke precisie waar je later nog filmpjes van terugziet. Nee, het was een keurig middelmatige bal, precies op vanghoogte van de keeper. Maar die besloot zijn innerlijke volleyballer wakker te schudden. Met een sprong en een slag die niet zou misstaan bij een beachvolleytoernooi ramde hij de bal zelf in zijn eigen doel. De eer was gered. Nou ja… soort van. We kregen een gevoelige tik, daar kunnen we eerlijk over zijn. Want met 7-1 verliezen van De Fivel deed toch wel een beetje pijn.
Een week later ontvingen we Rood Zwart Baflo 3 in eigen huis. Clown was nog steeds afwezig, maar o.a. Bard, Siebrand en Opa waren er nu wél. De eerste twee moesten een week eerder de meubels nog redden voor het 1e elftal (wat helaas niet lukte), de laatste genoot van een familieweekend (moeten verboden worden). Met deze drie moest het goedkomen tegen de ploeg uit Bavvelt. Maar niets was minder waar. Want zelfs met Opa als ervaren man achterin begon het geklungel in een vroeg stadium. En zodoende keken we al vrij snel tegen een achterstand aan. Het vlagsignaal van onze grote leider voor buitenspel werd genegeerd. Hoezo Stedum heeft altijd thuisfluiters?
Alsof de vorige wedstrijd nog niet genoeg comedy had opgeleverd, was ook deze pot voetbal een déjà-vu: kansen, kansen, kansen… en vooral géén doelpunten. Het leek wel alsof er een geheim pact was gesloten om de bal onder géén beding in het net te krijgen.
De hoofdrol deze keer? Niemand minder dan Andries. Ooit onze spits die van elke bal een gouden kans maakte – de man die vroeger nog scoorde als hij z’n veters wilde strikken – besloot nu de ballen zo om zeep te helpen dat je bijna een minuut stilte wilde houden voor iedere gemiste kans.
Voorzetten werden met uiterste precisie over de zijlijn gewerkt, schoten eindigden als souvenirs voor de ballenrapers: alles wat hij raakte, veranderde niet in goud, maar in mislukte comedy.
Langs de lijn mompelde iemand: “Vroeger was hij een spits, nu is hij meer een toneelspeler in een slapstickshow.” En eerlijk is eerlijk: het klonk nog als een compliment.
Was Baflo dan verder niet gevaarlijk? Jawel, vooral de nummer 10 was bedrijvig. Die wilde vooral uit iedere hoek raak schieten, soms tot frustratie van zijn medespelers. Het was Wim die ooit, tien jaar geleden met toen met rugnummer 12, Boelie verschalkte vanaf ongeveer de middenlijn. Pech voor Boelie, want het doelpunt stond op film en is inmiddels bijna 40.000 keer bekeken op Youtube. De link: https://www.youtube.com/watch?v=hk6mDyAS3YY
Voor de rust wist Baflo nog eenmaal te scoren en deden wij iets via Opa terug vanaf de strafschopstip.
Alsof de chaos op het veld nog niet genoeg was, had ook leider én grensrechter Hovius besloten een duit in het zakje te doen. Bij een aanval van de tegenstander ging de vlag omhoog: buitenspel! Iedereen keek verbaasd, want onze eigen libero Opa stond nog zeker 15 meter achter de laatste linie te hijgen.
Nu moet gezegd: Opa kan inderdaad niet meer alles corrigeren op snelheid – tenzij de tegenstander besluit een rollator mee te nemen, dan maakt hij nog kans – maar dat is precies het punt. Als hij 15 meter achter staat, kan er onmogelijk sprake zijn van buitenspel. Toch bleef Hovius stug met zijn vlag zwaaien alsof hij probeerde een vliegtuig naar de landingsbaan te dirigeren.
De gasten fluisterden het niet, nee, ze vroegen het hardop: “Is die man eigenlijk wel capabel?” Gelukkig volgde snel het rustsignaal.
Hovius besloot dat onze spitsen genoeg kansen hadden gemist en liet deze vervangen door Jorrit en Wolter. Of dat er mee te maken had dat we een stuk minder kansen kregen dan in de eerste helft, laten we even in het midden. Wat wel gebeurde, was weer een toegekende strafschop. Dit keer was hands de oorzaak. Het moet gezegd, voor deze beslissing was iets meer begrip dan de eerste toegekende strafschop. Het duurde even voordat Opa de weg naar de stip had afgelegd, maar hij wist wederom de doelman te verschalken. We roken bloed en kregen ook kansjes op meer. Joe probeerde nog tot twee keer toe een vrije trap binnen te knallen, maar het lukte niet om de voorsprong te pakken.
Alsof de tweede helft nog spanning nodig had, wist Baflo uit één van hun zeldzame tegenaanvallen tóch op 2-3 te komen. Toeval dat dit gebeurde net nadat Fokke Jan aan de zijde van Baflo het veld betrad? Dat laten we even in het midden – maar de timing was in elk geval opvallend.
De treffer zelf was er weer eentje voor in de bloopercompilatie. Een schotje werd door een minieme tik van richting veranderd. Geen probleem, dacht Boelie. Hij zakte er keurig achter, vouwde de handen om de bal zoals een topkeeper dat doet… maar daar ging het mis. Zijn inmiddels beruchte Teflon-handschoenen besloten opnieuw te demonstreren dat grip optioneel is. In plaats van de bal klemvast te houden, tikte Boelie hem eigenhandig over de lijn. Wederom geen reden om boos te worden, we hadden het vooral in de eerste helft laten liggen om dit soort foutjes te compenseren met doelpunten. Gelukkig voor hem stond het dit keer niet op beeld.
Alsof deze wedstrijd ook nog niet genoeg comedy had opgeleverd, besloot Sebastiaan de kroon op het werk te zetten. Vanaf een meter of twintig haalde hij uit – niet richting het vijandelijke doel, maar richting het zijne. En jawel: met de precisie van een topschutter vloog de bal strak in de benedenhoek achter onze eigen verbijsterde keeper.
Wij als medespelers wisten even niet hoe te reageren: moest je hier nou boos om worden, of gewoon applaudisseren voor zo’n technisch hoogstandje? Want zeg nou zelf: een bal zo loepzuiver in eigen doel schieten, dat is óók een kwaliteit. Je ziet genoeg spitsen van de tegenpartij die dat vanaf twintig meter níet lukt. Onze spitsen missen ze nog vanaf drie meter.
Sebastiaan liep terug alsof er niets aan de hand was, met een blik van: “Tsja, doelpunt is doelpunt, toch?” Het enige verschil was dat dit keer de verkeerde helft van het scorebord veranderde. Het zorgde voor een onoverbrugbare 2-4 achterstand, want de tijd was bijna op.
En zodoende bungelen we onderaan in een veteranenklasse, waarin de verwachtingen vooraf hoog waren. Gelukkig mogen we komende zaterdag even bijkomen. Boelie kan zijn handschoenen laten luchten. De spelers krijgen de kans om hun wonden te likken, de ego’s te stofzuigen en Sebastiaan uit te leggen dat het niet altijd zijn schuld is dat Baflo scoort.
Misschien dat Andries zijn Midas-touch terugvindt, Johan even de vrije trap herbeleeft zonder dat een volleyballende keeper alles verpest. Voor één weekend verandert ons team van een slapstickensemble weer even in gewone stervelingen – althans, dat is het plan.
De toeschouwers kunnen eindelijk op adem komen, en het enige wat te hopen is, is dat de volgende wedstrijd iets minder comedy, en iets meer voetbal oplevert. Dat moet op 11 oktober dan gebeuren in Loppersum. Zij wonnen de enige wedstrijd met 10-0, dus dat biedt hoop. Tot dan.
